خداحافظ برای همیشه...

دوباره وقت کردم بیام یه یادداشت بذارم. اون هم یه یادداشت بی سر و ته مثل کارهای روزمره ام.

همه ی دوستان وبلاگ نویسم رو یکی یکی دارم از دست می دم. هرکدومشون چند بار سر زدن دیدن بروز نکردم خسته شدن و ....

فکر کنم اگه صادقانه بنویسم راحت ترم:

به خاطر کارهای سنگین دفتر خوابگاه هر شب از ساعت ۶:۳۰ تا حدود ۱۱:۳۰ یا ۱۲ توی دفتر کار می کنم.

به زودی آزمون ارشد برگزار می شه و من احتمالا مراقب جلسه خواهم بود ( احتمالا ).

درست بعد از آزمون ارشد یه امتحان شاهنامه دارم از یه کتاب سنگینی که زیاد نخوندم.

۱۶ فروردین باید یه تحقیق کامل شاهنامه رو تحویل بدم. در حالی که عملا ایام عید رو نخواهم داشت.

تا آخر فروردین هم باید تحقیقی رو بدم که تمام منابعش انگلیسیه و کل مطالب رو قبل از فیش نویسی باید ترجمه کنم. این تحقیق خیلی برام اهمیت داره.

... و بالاخره فکرم شدیدا درگیر یه موضوعیه که بلا تکلیف مونده و توانایی تصمیم گرفتن ندارم.

به نظر شما من باید چیکار کنم؟ 

سلام

تا حالا شده یه روز از خواب پاشین ببینین تمام بدشانسی های دنیا بی دلیل بهتون رو بیارن؟ برای من که این روزا همین طوریه....دیگه داره اشکم در می آد!

خسته شدم!!

کسی که گفت به گل نسبتی است روی تورا

فزود قدر گل و کاست آبروی تو را

گرم بیایی و پرسی چه بردی اندر خاک

ز خاک نعره برآرم که آرزوی تو را

این شعر بخشی از تصنیف "از من چرا رنجیده ای" از آلبوم "تازه به تازه" ی علیرضا افتخاریه. اسم شاعرش رو نمی دونم. به هرحال گفتم که سرقت ادبی محسوب نشه....

این دو بیت رو چقدر دوست دارم....

زندگی مثل پله برقی است! وقتی بالا می روی نمی دانی چه چیزی انتظارت را می کشد. وقتی با صحنه ی بالا روبرو می شوی  می بینی هیچ فرقی با آن پایین نداشت.

 وقتی هم پایین می روی فکر می کنی موقعیت وحشتناکی در انتظارت است. پایین که می رسی پهنه ای را می بینی که به جلو و این سو و آن سو راه دارد.

                                        ***

کاش گذر از رویدادهای زندگی به سادگی ایستادن روی پله برقی بود.

                                      ***

دیروز توی اتوبوس انقلاب به سمت پشت ایستاده بودم(خلاف جهت حرکت اتوبوس). انگار دوست نداشتم بروم!

                                     ***

بعد از دادن چهار امتحان سنگین و نفس گیر پشت سر هم چقدر قدم زدن در خیابان می چسبد.

                                   ***

چقدر دوست دارم بروم و برنگردم....

 

دوباره دل هوای با تو بودن کرده

نگو این دل دوری عشقتو باور کرده

دل من خسته از این دست به دعاها بردن

همه ی آرزوهام با رفتن تو مردن

حالا من یه آرزو دارم تو سینه

که دوباره چشم من تو را ببینه...

                    ***

واسه پیدا کردنت تن به دل صحرا می دم

آخه تو رنگ چشات هیبت دنیا رو دیدم

توی هفت تا آسمون تو تک ستاره ی منی

به خدا ناز دو چشماتو به دنیا نمی دم

حالا من یه آرزو دارم تو سینه

که دوباره چشم من تو را ببینه

حالا من یه آرزو دارم تو سینه

که دوباره چشم من تو را ببینه...

خودخواهی محض. مگه نه...؟!

...که دلم می خواهد بروم. غروب که می شود ناخودآگاه دلم می گیرد. دلم می خواهد همه ی غم ها را به آغوش بکشم و تا بی نهایت بروم و تا بی نهایت سکوت کنم. دلم می خواهد تا دوردست ها را قدم به قدم پیش بروم تا اوج غریبگی... تا اوج ناآشنایی.

غروب که می شود دلم برای خورشید می سوزد که در خون غرق شده است. درست مثل دل من. غروب که می شود دلم برای دیدنت تنگ می شود. و چقدر در آن لحظه دلم می خواهد ببینمت و دست هایت را در دست بگیرم.

می دانم که هر لحظه با منی. می دانم که حتی ثانیه ای تنهایم نمی گذاری. اما من نمی بینمت... صدایت را نمی شنوم. کاش صدایت را می شنیدم. کاش اقلا حضورت را گرم تر از این می فهمیدم.

غروب که می شود دلم می گیرد. دلم می خواهد در هوای سرد زمستانی که هنوز رنگ و بوی برگ های رنگارنگ پاییزی را دارد با دسته دسته ی کلاغ ها همراه شوم و تا دوردست ها در تاریکی غروب پرواز کنم. و بر برهنگی درخت ها و بر هوایی که بس ناجوانمردانه سرد است مرثیه بخوانم. غروب که می شود دلم می خواهد همصدا با ابر های های گریه کنم و دامنم را میزبان قطرات اشک هایم. غروب که می شود دلم می خواهد با موسیقی غم انگیز طبیعت هم نوا شوم. دلم می خواهد بخوانم. دلم می خواهد بخوابم. دلم می خواهد بخوابم... بخوابم... بخوابم....

و تو همزمان توی روشنایی هستی. لبخندزنان به من می نگری و بر عجز من می خندی و برایم دعا می کنی. از خودت می خواهی کمکم کنی. به همان اندازه برایم دعا می کنی که خودم برای خودم دعا   نمی کنم. می دانم و می دانی که مدت هاست چیزی را برای خودم نخواسته ام.

غروب که می شود با نوای دل انگیز الله اکبرت ناخودآگاه دلم پر می کشد و در آن لحظه چقدر دلم       می خواهد ببینمت و دست هایت را در دست بگیرم و می دانم که هر   لحظه با منی. می دانم که حتی ثانیه ای تنهایم نمی گذاری. غروب که می شود به یادت می میرم...می میرم.

 

آسمان

         به گونه ای آشنا

                                 مشکوک است.

و پاییز در حیاط دانشکده ی ادبیات

                                در حضور ابرهای مردد

                                                       فرو می ریزد.

                                       *

کاردها

       در غیاب تو دیری است از غلاف درآمده اند

و خون تردید

        گل های اطلسی را

                                 فرو پوشانده است.

لبخندهای زلال تو

            آیا امشب

                      - در این هوای مشکوک -

                                             چگونه تاویل می شوند؟!

                                                                  

                                                     از مجموعه ی: "رنگ از رخ تمام قلم ها پریده است"

                                                                                             دکتر کاووس حسن لی

روزها گذشت...

روزها گذشت و قلب پاک آینه

همچنان در انتظار لحظه ی حضور مانده است

روزها گذشت و سایه های سبز انتظار

مثل قبل ها هنوز

پا به پای قلب های منتظر دویده اند....

صبح ها که می رسد

                          پنجره

                            شکفته در حصار خانه ها

رو به سوی آیه های بی نهایت افق

نفسش شماره می زند...

آب

در سماع موج های نقره ای

زیر نورپاشی طلای آفتاب

منتظر به راه توست.

روزها گذشت....

ای مسافر قشنگ لحظه های سبز!

ای همیشگی ترین طلوع صبح!

ای ستاره ی بلند آسمان زندگی...

                                             بیا!

چشم من به راه توست.

روزها گذشت...

قلب من همیشه سوخته

                          همیشه منتظر

رو به سوی آینه

رو به سوی عشق

دست ها به سوی آسمان

از تمام روزهای زندگی

به حضور ناب "تو"

                   فکر می کند..

روزها گذشت...

قلب من نهیب می زند:

                                که

                                      هان!

اشک های حسرتت را پاک کن!

گذشته ها گذشت....

سروده شده در ۲۱/آبان/۱۳۸۴

برای این که یه ذره بخندین و دلتون وا بشه یکی از شعرهایی رو که البته متعلق به شهریور هشتاد و چهاره رو توی وبلاگم میذارم.... این از اون آشفته گویی های قبل از کنکورم بود! زیاد جدی نگیرین!به قول شاعر:

می‌سرایم به شب و وقت سحر می‌مویم ....

مثل سایه در به در مثل موج خسته ام

مثل عشق پرشرار مثل قفل بسته ام

بی تو در تمام عمر غیر خواب غیر شعر

چیز دیگری نداشت این دل شکسته ام

در شرار التهاب ...در غروب انتظار

از شعور و شعر و شمع پاک دل گسسته ام

بی تو حبس این دیار ...بی تو ظلمت این غروب

با طلوع ماه تو از حضور رسته ام

چشم من به راه توست در تمام لحظه ها

همنشین ساعتم منتظر نشسته ام